Bij de behandeling van postoperatieve pijn gaat men er in het algemeen van uit dat het een vorm van secundaire pijn betreft die gelinkt is aan pijn als een symptoom ten gevolge van weefselschade. Deze pijn wordt dan als voornamelijk nociceptief geduid en zou, met de middelen die in de WHO ladder genoemd zijn, afdoende bestreden kunnen worden. Hier omtrent zijn vaak lokale protocollen aanwezig en de Acute Pijn Service (APS) is een belangrijk schakel tussen de verpleegafdeling, de hoofdbehandelaar en de patiënt.
Omdat te verwachten is dat postoperatieve pijn vermindert naar mate de wondgenezing vordert, kunnen veelal opioïden snel weer gestopt en volstaat deze vorm van een min of meer gestandaardiseerd postoperatief pijnbeleid bij een groot deel van de patiënten, die geen (of zeer lage dosis) pijnmedicatie hebben voor een te verwachtte tijdelijk pijnlijke aandoening of operatie.