Tijdens de A-dagen 2026 gaan vooraanstaande anesthesiologen met elkaar in debat over drie thema’s die het vak raken in de kern: opleiden, perioperatieve geneeskunde en maatschappelijke verantwoordelijkheid. Verwacht een levendige Lagerhuissetting met scherpe stellingen, duidelijke standpunten en ruimte voor reflectie.
Drie stellingen, twee kampen, één doel: het vak vooruitbrengen. Laat je prikkelen, denk mee en ervaar hoe argumenten botsen en inzichten ontstaan. Mis dit dynamische debat niet!
Panelleden
Opleiden tot anesthesioloog vraagt om meer dan alleen kennisoverdracht en vaardigheidstraining. Een cruciale factor is het omgaan met onzekerheid en complexiteit in de klinische praktijk. Opleiders spelen daarin een sturende rol: zij moeten situaties selecteren en structureren waarin de aios buiten de comfortzone komt en gedwongen wordt tot klinisch redeneren, prioriteren en beslissen. Dit staat soms op gespannen voet met het principe van aios-autonomie: de mogelijkheid om het eigen leerpad vorm te geven, in eigen tempo en met eigen accenten.
Na zijn opleiding tot anesthesioloog in het Erasmus MC is Jelmer Bergsma gaan werken in het IJsselland Ziekenhuis. Daar verdeelt hij zijn tijd tussen de (kinder)anesthesiologie, pijngeneeskunde en zijn rollen als opleider en voorzitter van de COC. Sinds kort is Jelmer daarnaast actief binnen de Nederlandse Vereniging voor Anesthesiologie (NVA) als lid van het Concilium en het bestuur van de sectie Kinderanesthesiologie.
Elise Sarton behaalde haar promotie op het gebied van morfinefarmacokinetiek en -dynamiek en volgde haar opleiding tot anesthesioloog aan het LUMC.
Naast haar wetenschappelijke activiteiten was zij voorzitter van de anesthesiologische vervolgopleiding binnen het LUMC en directeur van de Master Medical School van de Universiteit Leiden. Landelijk vervulde zij diverse bestuurlijke functies, waaronder voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Anesthesiologie (NVA), voorzitter van de opleiding anesthesiologie en later lid van verdienste van de vereniging. In de klinische praktijk is zij werkzaam als allround anesthesioloog binnen Amsterdam UMC.
De rol van de anesthesioloog is traditioneel sterk verbonden met de operatiekamer. We zijn expert in anesthesie, monitoring en intra-operatieve stabiliteit. Maar de vraag is of die focus nog volstaat. Complicaties en herstelproblemen ontstaan vaak buiten de OK: in de voorbereiding, door onvoldoende optimalisatie, of postoperatief, door gemiste signalen of gebrek aan coördinatie. Juist in die perioperatieve fases ligt een groot deel van de kans om uitkomsten te verbeteren.
Ik ben algemeen anesthesioloog in het LUMC met aandachtsgebieden levertransplantaties en complexe ingrepen, beademing, zuurstoftherapie en wetenschap op het raakvlak van anesthesiologie en intensive care geneeskunde.
Daarnaast ben ik plaatsvervangend opleider en actief binnen de commissie Wetenschap & Innovatie van de Nederlandse Vereniging voor Anesthesiologie (NVA).
De afgelopen jaren zijn innovaties in de perioperatieve zorg vaak gericht op meer: meer monitoring, nieuwe biomarkers, complexere interventies. Tegelijkertijd groeit het besef dat niet elke toevoeging leidt tot betere uitkomsten, en dat overbehandeling, overdiagnostiek en onnodige zorg de patiënt zelfs kunnen schaden. Moeten anesthesiologen daarom niet inzetten op deimplementatie: stoppen met zorg die weinig toevoegt of zelfs belastend is.
Rianne Dolmans is tweedejaars AIOS Anesthesiologie in het Erasmus MC in Rotterdam. Zij heeft Geneeskunde gestudeerd in Utrecht en is gepromoveerd op het gebied van neurotrauma aan Harvard Medical School (Boston, USA) en de Universiteit Leiden.
Gedurende haar studie heeft zij diverse functies binnen verschillende commissies bekleed en is zij voorzitter geweest van de landelijke Stichting Student en Leefstijl, waar zij zich hard heeft gemaakt voor de implementatie van leefstijlgeneeskunde in alle Geneeskunde-curricula.
Op dit moment is Rianne actief binnen de I'm SAFE-werkgroep, waar zij zich inzet voor duurzame inzetbaarheid van AIOS anesthesiologie en anesthesiologen.